Nikolaos Panagiotopoulos

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη (29/07/26)

Πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου:Με νομοθετική διάταξη ορίζεται από την κυβέρνηση.      

(άρθρο-Πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου:Με νομοθετική διάταξη ορίζεται από την κυβέρνηση.-)   Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να απασχολήσω. τον πολύτιμο χρόνο του αναγνώστη με θέματα που σχετίζονται με τα στενά συνδικαλιστικά συμφέροντα ενός κλάδου. Αν θα αναφερθώ σήμερα στα όσα συμβαίνουν στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο θα το κάνω γιατί νομίζω ότι αντανακλούν πολλές σπουδαίες πλευρές του ιατρικού λειτουργήματος σήμερα, αλλά και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η πολιτεία.

Για όσους δεν έχουν πληροφορηθεί ο υπουργός Υγείας με μία πρόσφατη  διάταξη που προώθησε νομοθετικά μπορεί να ορίζει τον Πρόεδρο του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου για χρονικό διάστημα μερικών μηνών. Και με αυθαίρετο έτσι τρόπο να παρεμβαίνει σε ένα μεγάλο ,ίσως το μεγαλύτερο συνδικαλιστικό σωματείο της χώρας.

Πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου.Όπως ο πρόεδρος του ΕΟΔΔΥ, του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας κλπ.

Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η εξουσία όλα αυτά τα χρόνια νομίζω ότι μόνο από εκείνους που φορούν παρωπίδες δεν είναι ορατός. Με ένα κατ’ επίφαση δημοκρατικό προσωπείο, και με στημένες διαδικασίες, έχουμε καταλάβει ότι μόνο πρόσωπα τα οποία πρόσκεινται θετικά στην κυβερνώσα παράταξη, μπορούν να τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά, να παίρνουν δημόσια αξιώματα και να ανταμείβονται με τον τρόπο αυτό για την δουλική συνεργασία τους μαζί της.

Έχουμε ξανά πρόσφατα ασχοληθεί με την κατάληψη των θέσεων του Προέδρου του ΕΟΔΔΥ αλλά και του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας όπως βέβαια και θέσεις διευθυντών κλινικών από πρόσωπα, τα οποία κατά την περίοδο του κορονοϊού και κατά την μακρά πορεία τους στον συνδικαλιστικό ιατρικό χώρο έχουν κάνει αισθητή την υποταγή τους στην κυβερνώσα παράταξη.

Αλλά σήμερα δεν θα ασχοληθούμε με αυτό το κομμάτι του προβλήματος, αλλά με την άλλη πλευρά. Με τους πρόθυμους γιατρούς, οι οποίοι μπορούν να συνταχθούν με κάθε παρανομία, αρκεί να προωθήσουν τα στενά προσωπικά τους συμφέροντα και την επαγγελματική τους εξέλιξη. Το ζήσαμε την περίοδο της πανδημίας, όταν γιατροί σε διατεταγμένη υπηρεσία κάθε ημέρα στήνονταν στις τηλεοπτικές εκπομπές για να ενισχύσουν μία τακτική, η οποία στερείτο κάθε επιστημονικής βάσης. Και έτσι έλαβαν δικαίως τον τίτλο των τηλεαστέρων.

Πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Και η άλλη πλευρά:πρόθυμοι γιατροί, οι οποίοι μπορούν να συνταχθούν με κάθε παρανομία.

Θα θυμάστε ίσως τον προηγούμενο Πρόεδρο του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, τον κύριο Εξαδάκτυλο, ο οποίος με ζήλο και ενθουσιασμό προπαγάνδιζε την μεγάλη σημασία των κυβερνητικών μέτρων για την υγεία, αναθεμάτιζε όσους είχαν αντίθετη γνώμη και με πολλά καντάρια επιστημονικού κύρους έδινε τις δικές του ερμηνείες στα γεγονότα, πάντοτε από την πλευρά της κυβερνώσας παράταξης. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο εκλεκτός του σημερινού υπουργού Υγείας, μέχρι που ανακαλύφθηκαν  μία σειρά από παρατυπίες και απάτες που έκανε και τον ανάγκασαν  να εκπέσει τις θέσεώς του και φυσικά τότε τον ξέχασαν άπαντες και μετα βδελυγμίας τον αποκήρυξαν.

Όμως αυτό που γίνεται αυτές τις ημέρες με τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο είναι κάτι το οποίο προδίδει ακριβώς το επίπεδο των λειτουργών της υγείας, τους οποίους σε άλλες συνθήκες θα πρέπει ο κόσμος να εμπιστευθεί και να εναποθέσει τις ελπίδες για την υγεία και τη ζωή του.

Βέβαια θα πει κάποιος ότι πολλοί συνδικαλιστές τις περισσότερες φορές δεν ασχολούνται καθόλου με την ιατρική και έχουν ξεχάσει τι σημαίνει παροχή υπηρεσιών σε ασθενείς μια που εδώ και πολλά χρόνια ο ρόλος τους είναι μονάχα να φωτογραφίζονται αγκαλιά με διάφορους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της χώρας και να διαφημίζουν έτσι το συνδικαλιστικό τους εμπόρευμα.

Οι κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστές.

Υπάρχουν οι κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστές οι οποίοι δυστυχώς δεν ξέρουν όχι να ασκούν ιατρική, αλλά έχουν ξεχάσει -αν ποτέ έμαθαν – και απλές ιατρικές αλήθειες. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν επειδή ακριβώς η εξουσία τους έλκει με τόσο δυνατό τρόπο και φυσικά και τα παρελκόμενά της, είναι διατεθειμένοι να εξευτελίζονται σε δικαστικές αίθουσες αλλά και σε προθαλάμους υπουργών και άλλων πολιτικών προκειμένου να κατακτήσουν μία θέση.

Αυτοί οι άνθρωποι έφεραν τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο σε αδιέξοδο με το να μη μπορούν να συμφωνήσουν στο ποιοι είναι οι εκλέκτορες και ποιοι είναι οι υποψήφιοι για τις θέσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του μεγάλου αυτού συλλόγου. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στους πολιτικούς να παρέμβουν και να διορίσουν την κορυφαία τηλεπερσόνα και αποτυχούσα να επανεκλεγεί πρόεδρος στους Νοσοκομειακούς ιατρούς, δοτή πρόεδρο στον ΠΙΣ.

Και βέβαια με ανακούφιση οι κρατικοί συνδικαλιστές το δέχτηκαν, ενώ οι υπόλοιποι απλώς έριξαν άσφαιρα πυρά στον αέρα. Γιατί είναι δεδομένο ότι ο ιατρικός κόσμος ούτε να εκλέγει γνωρίζει, αλλά και αυτοί που εκλέγονται είναι ενδεικτικοί. των εκλεκτόρων τους.

Μετά από σχεδόν 37 χρόνια παρουσίας στον χώρο της Ιατρικής, νομίζω ότι έχω κάθε δικαίωμα να έχω άποψη για όσα βλέπω γύρω μου. Βλέπω λοιπόν κάποιους γιατρούς, οι οποίοι είναι πραγματικά κοινωνικά ανάπηροι. Οι οποίοι γνωρίζουν μονάχα να ακολουθούν κάποιους δρόμους που τους οδηγούν σε επαγγελματική ανέλιξη και οικονομική ανάδειξη. Χωρίς καθόλου ήθος, αλλά πολλές φορές και χωρίς την τήρηση, ούτε των στοιχειωδών κανόνων της ιατρικής.

Πολύ μεγάλο κομμάτι γιατρών που οδηγεί τους ασθενείς σε αχρείαστες ιατρικές πράξεις.

Αυτή τη στιγμή πραγματικά υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι γιατρών που οδηγεί τους ασθενείς σε αχρείαστες ιατρικές πράξεις, που όμως είναι προσοδοφόρες για τους ίδιους. Και στην προσπάθειά τους να πετύχουν κάτι τέτοιο ποδοπατούν και συκοφαντούν και κυνηγούν όλους εκείνους που θα τους φέρουν αντίρρηση.

Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση κάθε φορά που κάποιος αφελής ασθενής που δεν πείστηκε από τον απλό και καθαρό ιατρικό επιστημονικό λόγο πέφτει στα χέρια τους και αυτοί προκειμένου να στηρίξουν τις απόψεις τους προσπαθούν να. κατηγορήσουν και να μειώσουν τον θεράποντα γιατρό των ασθενών στα μάτια τους. Είναι επικίνδυνο πλέον να ασκείς την ιατρική έχοντας τέτοιους ανθρώπους απέναντί σου.

Είναι επικίνδυνο καταρχήν για τους ασθενείς, αλλά και για την δική σου ηρεμία και ισορροπία. Θα πρέπει να καταλάβουν οι γιατροί ότι δεν θα αργήσει η στιγμή εκείνη όπου οι ασθενείς θα μας πάρουν χαμπάρι και θα μας κυνηγήσουν με τον πιο άγριο τρόπο. Προς το παρόν με το φόβο και την απειλή για κίνδυνο της ζωής τους αλλά και με καλή πίστη  ακολουθούν τις οδηγίες μας.

Δεν νομίζω όμως ότι το επάγγελμά μας χαίρει του σεβασμού και της εμπιστοσύνης όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Οι ασθενείς αναγκάζονται να έρχονται σε μας, αλλά τις περισσότερες φορές με πολύ καχυποψία και φόβο, αλλά και απουσία εμπιστοσύνης, που δεν θα τους κατηγορήσω ίσως να μην είναι και τόσο άδικα.

Όταν βλέπουν τους ανθρώπους όμως που εμπιστεύονται τις ζωές τους, να καταντούν να μην μπορούν να εκλέξουν την συνδικαλιστική ηγεσία του μεγαλύτερου ιατρικού συλλόγου στη χώρα και να καταφεύγουν σε κόλπα και τερτίπια χέρι χέρι με την πολιτική εξουσία, τότε νομίζω ότι και η κοινωνική αποδοχή είναι λογικό να καταρρέει. Θα φτάσουμε στο σημείο, φοβάμαι να ντρεπόμαστε να λέμε ότι είμαστε γιατροί, όπως συμβαίνει και με άλλα επαγγέλματα που έκαναν κατάχρηση της εξουσίας τους στο παρελθόν υπό την προστασία διαφόρων ανελεύθερων αλλά και «δημοκρατικών» καθεστώτων. Μακάρι να μην ασκούμε πια αυτό το επάγγελμα- λειτούργημα όταν κάτι τέτοιο θα συμβεί.