Ελληνικά 
English 
Όσα ξεχνάμε θα τα ξαναζήσουμε.
(άρθρο-Όσα ξεχνάμε θα τα ξαναζήσουμε.-) Αν θέλει κανείς να περιγράψει το λαό μας uα μπορούσε να πει με λίγα λόγια ότι είναι ένας λαός ο οποίος ενθουσιάζεται εύκολα, παθιάζεται εύκολα και ξεχνάει εύκολα.
Πριν από λίγα χρόνια συνέβη μια εθνική τραγωδία. Ένα δυστύχημα το οποίο κόστισε τη ζωή σε δεκάδες κυρίως νέους ανθρώπους. Αυτό οφειλόταν σε χρόνιες εγκληματικές ελλείψεις και παραλείψεις στο σιδηρόδρομο και συνδυαζόταν όπως συνήθως με μεγαλοστομίες των πολιτικών μας. Ήταν μια εντελώς άδικη απώλεια, η οποία εξέγειρε τους Έλληνες που κατέβηκαν κατά εκατομμύρια στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν. Σήμερα ακόμη και οι συγγενείς των θυμάτων διαπληκτίζονται για θέσεις εξουσίας και οι πολιτικοί τρίβουν τα χέρια τους γιατί πιστεύουν ότι όλα αυτά ξεχάστηκαν.
Πριν από μερικούς μήνες ψηφίστηκε ο νόμος για το γάμο, ειλικρινέστερα για την ελεύθερη τεκνοθεσία, των ομόφυλων ζευγαριών. Τότε αντέδρασε έστω και προσχηματικά η εκκλησία. Και πάρα πολλοί άνθρωποι εξέφρασαν την αντίθεσή τους. Μάλιστα, πιθανώς αυτό να εκφράστηκε και στις μετά από λίγους μήνες εκλογές για την Ευρωπαϊκή Βουλή. Σήμερα όλα συνεχίζονται κανονικά και κανείς δεν φαίνεται να θυμάται αυτό που έγινε. Η πολιτικοί συχνάζουν στις εκκλησίες αγκαλιά με τους επισκόπους, οι οποίοι εκφράζουν απέναντι τους λόγους εμπιστοσύνης και λατρείας.
Πριν από λίγες μέρες ξεσηκώθηκε φασαρία για την αύξηση των μισθών των αρχιερέων. Πολλά ειπώθηκαν, πολλά σχολιάστηκαν και σήμερα, έχοντας πια δημοσιευθεί το ΦΕΚ για την αύξηση αυτή όλοι φαίνεται ότι το ξέχασαν και η ζωή συνεχίζεται.
Ανέφερα 3 παραδείγματα από την πρόσφατη ζωή μας για να μη μιλήσω για το παρελθόν. Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Φτάσαμε σε ένα πολύ οριακό σημείο να αγωνιούμε για το αύριο και σήμερα κανείς δεν φαίνεται να το θυμάται. Αντιθέτως μάλιστα εκείνοι οι οποίοι είχαν οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία, φαίνεται ότι παρουσιάζονται ως οι δυνατότερες επιλογές για την μελλοντική πρόοδο.
Όσα ξεχνάμε θα τα ξαναζήσουμε.Φαίνεται ότι ο Ελληνικός λαός είναι ένας λαός με χρήση χρυσόψαρου.
Ζήσαμε μια τραγική περίοδο, την περίοδο του κορονοϊού, όπου βασικές ελευθερίες καταλήθηκαν, όπου υποχρεώθηκαν πολλοί να υποστούν στο σώμα τους πράγματα τα οποία δεν ενέκριναν προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν κανονικά την κοινωνική τους ζωή όπου χάθηκαν χιλιάδες ζωές από κακή διαχείριση. Και όμως όχι απλώς δεν θυμόμαστε σήμερα κάτι, αλλά ίσως να πιστεύουμε κατά βάθος ότι έγινε μια πάρα πολύ χρήστη προσπάθεια που έσωσε πολλούς ανθρώπους.
Να θυμίσω τα τεράστια συλλαλητήρια που αφορούσαν την ελληνικότητα της Μακεδονίας και την άρνηση κάθε ονόματος που να έφερε τον τίτλο Μακεδονία για το γειτονικό μας κράτος; Θυμόμαστε μήπως ότι πριν από μερικά χρόνια ψηφίστηκε κατά τρόπο τεχνητό η αναγνώριση του ονόματος νέα Μακεδονία και σήμερα πια κανείς δεν συζητάει σχετικά με τις εξελίξεις που είχαν σχέση με αυτό; Φαίνεται ότι είχε απόλυτο δίκιο και γνώριζε πολύ καλά την ελληνική ψυχολογία παλιός εκείνος πολιτικός που είπε ότι μετά από μερικά χρόνια κανείς δεν θα θυμάται το όνομα Μακεδονία και οπότε αδίκως γίνονται όλες αυτές τις κινητοποιήσεις.
Φαίνεται ότι είναι πάγια τακτική των πολιτικών να πιστεύουν, σοφά τελικά όπως φαίνεται, ότι ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός με μνήμη χρυσόψαρου και ότι μπορούν στην αρχή κυρίως της τετραετίας να ψηφίζουν όποιους νόμους θέλουν και να κάνουν όποιες ρυθμίσεις και όποια σκάνδαλα θέλουν και αυτά όλα θα ξεχαστούν φτάνοντας στις κάλπες. Οι πολίτες ψηφίζουν με βάση τα τελευταία γεγονότα. Για αυτό και όλοι οι πολιτικοί κρατούν για το τέλος τις υποσχέσεις και τις παροχές στην προεκλογική περίοδο.
Όσα ξεχνάμε θα τα ξαναζήσουμε.Οι εθνικές καταστροφές δεν απετέλεσαν για τον λαό μας, στοιχείο για περισυλλογή και μελλοντική αποφυγή των ίδιων καταστάσεων
Είμαστε δυστυχώς ένας λαός με πολύ κοντή μνήμη και είναι αλήθεια ότι όλες οι εθνικές καταστροφές δεν απετέλεσαν για τον λαό μας, στοιχείο για περισυλλογή και μελλοντική αποφυγή των ίδιων καταστάσεων. Δυστυχώς φαίνεται ότι χαρακτηριζόμαστε από το στιγμιαίο συμφέρον εκείνο το οποίο νομίζουμε ότι γεμίζει προσωρινά την τσέπη μας και αγνοούμε εντελώς το μέλλον των παιδιών και το δικό μας.
Δεν έχω δυστυχώς να προτείνω κάτι γιατί δεν ξέρω πώς μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία ενός λαού εκείνο το οποίο σκέπτομαι είναι ότι θα πρέπει οι λίγοι έστω, οι οποίοι έχουν μνήμη να προσπαθούν όχι με τα γεγονότα της τελευταίας στιγμής, αλλά με μια ευρύτερη εικόνα, η οποία προκύπτει από πολλά γεγονότα να παίρνουν τις αποφάσεις τους και να προσπαθούν να δίνουν τον τόνο και στους διπλανούς τους.
Δυστυχώς φαίνεται ότι ακόμη και το μάθημα της ιστορίας προσπαθούν να το βγάλουν μέσα από το εβδομαδιαίο πρόγραμμα των σχολείων. Τι τη θέλουμε την ιστορία, αφού έχουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέσα ενημέρωσης να μας θυμίζουν εκείνα που πρέπει να θυμόμαστε;