Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Αυτοκριτική και σφάλματα.Γιατί αυτή η γενιά παιδιών παρουσιάζει τόσο σοβαρό πρόβλημα;

(άρθρο-Αυτοκριτική και σφάλματα-) Αυτή την εβδομάδα ο πρωθυπουργός στο πλαίσιο ενός επικοινωνιακού μπαράζ που προφανώς του σύστησαν οι επικοινωνιολόγοι του αφού έπαιξε τάβλι, έσφιξε τα χέρια πολλών ενθουσιασμένων πολιτών, έπαιξε τένις, έπαιξε ποδόσφαιρο, ασχολήθηκε και με τα θέματα της ψυχικής υγείας, των νέων ανθρώπων, των παιδιών, των εφήβων και των λίγο μεγαλύτερων ηλικιών.

Επισήμανε λοιπόν, με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν τα εξής: « Κατά κανόνα είναι οι ίδιοι έφηβοι που εκδηλώνουν θυμό, εσωστρέφεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ένα στα πέντε παιδιά -κι αυτό με συγκλόνισε ίσως το περισσότερο- εκδηλώνει σημάδια πλήρους παραίτησης από καθημερινές δραστηριότητες. Κολλημένα μπροστά σε μία οθόνη, πρακτικά δεν αθλούνται, κοιμούνται λίγο, ακατάστατα, δεν τρέφονται σωστά. Είναι ευρήματα εξαιρετικά ανησυχητικά που χτυπούν ένα μεγάλο καμπανάκι κινδύνου».

Όλα αυτά βέβαια ειπώθηκαν στη λογική του ότι η πολιτεία κάνει το καλύτερο δυνατό και ιδρύει ειδικά κέντρα με ψυχολόγους και ψυχιάτρους και όλες τις υπόλοιπες ειδικότητες, οι οποίες είναι απαραίτητες για να βοηθήσουμε τους νέους ανθρώπους  κλπ. κλπ. κλπ.

Μήπως όμως θα έπρεπε να σκεφθούμε γιατί αυτή η γενιά των παιδιών παρουσιάζει τόσο σοβαρό προβλήματα; Μήπως θα πρέπει να θυμηθούμε ότι αυτά είναι τα παιδιά τα οποία κλείστηκαν μέσα στα σπίτια τους μακριά από τα σχολεία τους, μπροστά σε οθόνες να παρακολουθούν, υποτίθεται, διαδικτυακά τα μαθήματά τους από τον φόβο του κορονοϊού; Μήπως θα πρέπει να κάνουμε επιτέλους την αυτοκριτική μας και να βγούμε από την ψεύτικη ευδαιμονία του ότι κάναμε το καλύτερο για να σώσουμε τον πληθυσμό και να αποδώσουμε τις ευθύνες εκεί που τους αναλογούν;

Αυτοκριτική και σφάλματα.Ο εγκλεισμός κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού.

Διότι είχαμε τονίσει και την περίοδο του κορονοϊού ότι είναι πολύ επικίνδυνο το πείραμα το οποίο έγινε και μάλιστα χωρίς καμία επιστημονική βάση, παρά μόνο με κάποιες θεωρίες κάποιων που κανείς δεν ήξερε πού στηρίζονταν και από που εκπήγαζαν.

 Όταν κανείς κλείνει τα μικρά παιδιά και τα απομονώνει από τους συμμαθητές τους, από τους φίλους τους από τα παιχνίδια τους γιατί αναρωτιέται μετά από μερικά χρόνια, γιατί αυτά το ότι τα παιδιά αυτά είναι εσωστρεφή; Γιατί κάνει εντύπωση ότι είναι μπροστά σε μια οθόνη και δεν δίνουν καμία σημασία στα κοινωνικά δρώμενα; Καταστρέψαμε μια γενιά παιδιών με οπωσδήποτε απροσδιόριστες συνέπειες εξαιτίας των εμμονών και των αντιλήψεων μας.

Ποιος ήταν ο λόγος που κλείστηκαν τα παιδιά μέσα στα σπίτια; Η επίσημη εξήγηση ήταν για να μην μεταφέρουν τον κορονοϊό στα σπίτια και μολύνουν τους γονείς και τους παππούδες τους. Η πραγματικότητα όμως διέψευσε αυτή τη θεωρία. Γιατί δεν δώσαμε την απαραίτητη σημασία στην πρόληψη της επαφής με πρόσωπα μεγαλύτερης ηλικίας; Και όπως είχαμε γράψει χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή ο κορονοϊός κατέληξε να είναι μια νόσος η οποία απειλεί τους μεγάλους, αλλά καταστρέφει τους νέους.

Αυτοκριτική και σφάλματα.Θα εξηγήσουν κάποιοι ποιες ήταν ακριβώς οι συνέπειες των μέτρων που λήφθηκαν και πώς μπορούμε πλέον να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες αυτές.

Πρέπει επιτέλους με υπευθυνότητα και με τα στοιχεία τα οποία υπάρχουν να βγουν κάποιοι μπροστά και να μας εξηγήσουν ποιες ήταν ακριβώς οι συνέπειες των μέτρων που λήφθηκαν και πώς μπορούμε πλέον να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες αυτές. Αν μπορούμε να το κάνουμε, όχι με λόγια και με ωραίες θεωρίες, αλλά με πράξεις και δράσεις σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι πολύ σημαντικό η νέα γενιά και τα παιδιά που έρχονται τώρα στον κόσμο να μεγαλώσουν μέσα στην έννοια της συντροφιάς, στην έννοια της παρέας, του κοινωνικού συνόλου.

Έχουμε την τάση ως γονείς και ως κοινωνία να απομονωνόμαστε και να  απομονώνουμε τα παιδιά γιατί φοβόμαστε την εγκληματικότητα, τις κακές επιρροές.  Φοβόμαστε την επαφή με άλλους ανθρώπους. Γενικώς έχουμε πάρα πολλούς ενδοιασμούς, όμως ξεπερνώντας τους ενδοιασμούς αυτούς και με την απαραίτητη γονική παρακολούθηση, χωρίς υπερβολές θα πρέπει να βοηθήσουμε την ενότητα των παιδιών, τη συντροφικότητά τους, την κοινωνικοποίησή τους.

 Θα πρέπει να ξαναλειτουργήσουν τα σχολεία ως κυψέλες ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων και όχι ως χώροι υπόθαλψης της εγκληματικότητας, θα πρέπει οι γειτονιές να ξαναζωντανέψουν οι πολυκατοικίες να γίνουν κέντρα γνωριμίας των ανθρώπων. Οι εκδηλώσεις σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους να αναθερμάνουν τις σχέσεις των ανθρώπων και εν πάση περιπτώσει με κάθε δυνατό τρόπο, έτσι όπως λειτουργούσαν οι κοινωνίες των γονιών, μας με τις ιδιαιτερότητες βέβαια της παρούσης περιόδου να ξαναζωντανέψουν και να ξαναφέρουν τους ανθρώπους κοντά.

Είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορούν οι νέες γενιές να αποκτήσουν και πάλι τα χαρακτηριστικά που τους αναλογούν και να πάψουμε με κάθε τρόπο να ρίχνουμε στους νέους τις μομφές και δήθεν να προσπαθούμε με τους δικούς μας αναποτελεσματικούς τρόπους να τους βοηθήσουμε.