Ελληνικά 
English 
Ο Λάζαρος:η ασθένεια και ο θάνατος.Σκέψεις απέναντι στην ανθρώπινη ασθένεια και τον πόνο.
“Εδάκρυσεν ο Ιησους” (Ιωαν. 12,35)
Μια ζωή η οποία είχε προγραμματιστεί με κάποιο όμορφο τρόπο ξαφνικά φάνηκε να ανατρέπεται μέσα στην ταλαιπωρία μιας ασθένειας ή ακόμη και σε ένα θάνατο που φαινόταν πολύ πιθανόν να έρθει. Και τότε βέβαια πολλοί, είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό, έθεσαν το ερώτημα: « Γιατί σε μένα αυτό; Γιατί να μου συμβεί αυτή η σοβαρή ασθένεια; Και ποιο είναι πλέον το μέλλον μου;» Πολλοί μάλιστα εξ αυτών είτε πίστευαν είτε δεν πίστευαν στο Θεό, στράφηκαν με απορημένο βλέμμα προς εκείνον και άλλοι τον απέρριψαν και άλλοι με υπομονή αντιμετώπισαν το πρόβλημα τους.
Ο Λάζαρος:η ασθένεια και ο θάνατος. Τι ρόλο παίζει η ασθένεια;
Σε κάθε όμως περίπτωση υπάρχει το ερώτημα. Τι ρόλο παίζει η ασθένεια; Και μάλιστα η σοβαρή. Και πώς μπορεί κανείς να τη δει από μια άλλη οπτική γωνία; Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στο Θεό ή που νομίζουν ότι πιστιεύουν σε αυτόν και άλλοι που τον έχουν απορρίψει από τη ζωή τους και δεν ασχολούνται καθόλου με την παρουσία του. Ένα γεγονός όπως το συγκλονιστικό γεγονός της ασθένειας του φίλου του Κυρίου Λαζάρου μπορεί πολλά πράγματα να μας διδάξει και πολλούς προβληματισμούς να μας δημιουργήσει.
Ο Λάζαρος , η ασθένειά του και ο Ιησούς.
Ο Λάζαρος και οι δύο αδελφές του, η Μάρθα και η Μαρία είναι από τα λίγα πρόσωπα που αναφέρονται στα κείμενα των ευαγγελίων ως φίλοι του Ιησού. Ζούσαν στη Βηθανία σε ένα χωριό κοντά στα Ιεροσόλυμα και πολλές φορές ο Ιησούς περνώντας από εκεί έμενε στο σπίτι τους για να μιλήσει στους ίδιους και τους ανθρώπους του περιβάλλοντός τους και να τους διδάξει και μάλιστα αυτοί τον φιλοξενούσαν με έναν ιδιαίτερο φιλικό και αδελφικό τρόπο.
Αυτός λοιπόν ο Λάζαρος κάποια στιγμή ασθένησε σοβαρά. Ενώ ο Κύριος βρισκόταν με τους μαθητές το σε μια απόσταση όχι πολύ μεγάλη από το χωριό τους. Μάλιστα έστειλαν κάποιους ανθρώπους οι δύο αδελφές να τον ενημερώσουν ότι ο φίλος σου ο Λάζαρος που τον αγαπάς πολύ αρρώστησε και θα ήθελε να έρθεις εδώ και να τον βοηθήσεις. Έχοντας δει θαύματα του Ιησού, οι δύο αδελφές προφανώς θεώρησαν ότι είναι πολύ εύκολο για εκείνον να θεραπεύσει τον Λάζαρο από την ασθένειά του.
Όταν το άκουσε αυτό, ο Χριστός απάντησε με ένα περίεργο τρόπο. Είπε στους μαθητές του ότι η ασθένεια αυτή δεν είναι προς θάνατον. Και ότι ο σκοπός της ασθένειας αυτής είναι για να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου μέσα από αυτήν. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης που περιγράφει το γεγονός μας επιβεβαιώνει προσπαθώντας να προλάβει τη σκέψη ότι ο κύριος υπεκφεύγει ότι πραγματικά αγαπούσε τα 3 αδέρφια.
Αντί όμως να πάει κοντά του για να τον βοηθήσει ο Ιησούς καθυστερεί. Μένει δύο μέρες παραπάνω χωρίς να κάνει τίποτα. Και κάποια στιγμή λέει στους μαθητές του ότι τώρα πρέπει να πάμε στο Λάζαρο γιατί κοιμήθηκε και πρέπει να πάμε να τον ξυπνήσουμε. Η αντίδραση των μαθητών ήταν αρνητική. Πρώτα απ’ όλα του υπενθύμισαν ότι πρόσφατα οι Ιουδαίοι προσπάθησαν στην περιοχή των Ιεροσολύμων να τον λιθοβολήσουν και δεν θα ήταν ασφαλές να πάει προς τα εκεί. Και δεύτερον, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής εκείνης είπαν ότι το ότι κοιμήθηκε, υπονοώντας τον φυσικό ύπνο, είναι καλό και δείχνει ότι θα ξεπεράσει την ασθένειά του. Όταν όμως ο Χριστός έλεγε ότι κοιμήθηκε, εννοούσε ότι ο Λάζαρος είχε πεθάνει.
Ο θάνατος του Λαζάρου.
Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία στους μαθητές τους το ξεκαθαρίζει ότι ο φίλος μου Λάζαρος πέθανε και πάμε προς αυτόν. Είχε περάσει ήδη ένα τετραήμερο από την ημέρα του θανάτου του, όταν έφθασε ο κύριος στις παρυφές της Βηθανίας. Και όταν το πληροφορήθηκε η μία από τις αδελφές, η Μάρθα έτρεξε κοντά του και του είπε το παράπονό της: «Κύριε λέει ο αδελφός μου πέθανε. Και πιστεύω ότι δεν θα είχε πεθάνει αν εσύ ήσουν εδώ.» Τότε ο Κύριος της λέει μια παράξενη κουβέντα. «Ο αδερφός σου δεν πέθανε, γιατί εκείνος που πιστεύει σ εμένα και αν ακόμη πεθάνει ζει.» Εκείνη το εξέλαβε με την μεταφυσική έννοια και είπε ότι φυσικά κάποια μέρα όλοι οι άνθρωποι θα αναστηθούν. (Η οικογένεια του Λαζάρου ακολουθούσε τη θρησκευτική ομάδα των Φαρισαίων που πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών.)
Όταν είπε αυτά τα λόγια, γύρισε στο σπίτι και φώναξε και την Μαρία, η οποία και ως ιδιαίτερα συναισθηματική έκλαψε, έβγαλε μια φωνή και έτρεξε προς το μέρος που ήταν ο Κύριος. Την ακολούθησαν πολλοί από κείνους συγγενείς και φίλους αλλά και περίεργους που είχαν μαζευτεί και έβλεπαν την οικογένεια να κλαίει με κάποια περιέργεια και με κάποια νοσηρή ευχαρίστηση, ενδεχομένως. Πήγαν λοιπόν κοντά να δουν τι συμβαίνει. Η Μαρία αυθόρμητα επανέλαβε το λόγο της αδερφής της και είπε ότι Κύριε εάν ήσουν εδώ δεν θα είχε πεθάνει ο αδερφός μου. Εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς δάκρυσε. Και όλοι τον είδαν και είπαν πόσο φίλος είναι. Δεν δάκρυσε γιατί ο Λάζαρος πέθανε, αλλά δάκρυσε για όλο το ανθρώπινο γένος, το οποίο ταλαιπωρείται και υφίσταται λόγω της απομάκρυνσης από Εκείνον όλες αυτές τις δυσκολίες με την ασθένεια. Γιατί η ασθένεια ήρθε στη ζωή του ανθρώπου μετά την απομάκρυνση από τον Παράδεισο λόγω της πτώσης του και ζήτησε από Τις αδελφές να τον οδηγήσουν στο σημείο που ήταν θαμμένος ο Λάζαρος. Η απάντηση ήταν σοκαριστική. «Κύριε να μην πάμε προς τα εκεί γιατί είναι ήδη τέσσερις μέρες στον τάφο και ήδη μυρίζει. Έχει αρχίσει η αποσύνθεση.
Η Ανάσταση του Λαζάρου.
Ο Χριστός όμως βαδίζει προς τα εκεί κάνοντας μια προσευχή προς τον πατέρα του με την ανθρώπινη φύση του και του λέει ότι γνωρίζω Πατέρα, ότι πάντοτε είσαι μαζί μου, αλλά θέλω αυτό που θα συμβεί να το δουν και οι άλλοι για να ξέρουν ότι πραγματικά είσαι μαζί με κάθε άνθρωπο.
Εδώ λοιπόν, ο Θεός ακολουθεί μια περίεργη τακτική. Ενώ οι άνθρωποι τον καλούν για να βοηθήσει κάποιον ασθενή, εκείνος φαίνεται να αδιαφορεί και να απέχει για ένα χρονικό διάστημα. Αυτό εκλαμβάνεται από τους ανθρώπους ως αδιαφορία. Αλλά συμβαίνει όχι επειδή δεν ενδιαφέρεται, αλλά επειδή ακριβώς θέλει να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να συμβούν γεγονότα στη ζωή του που θα τον βοηθήσουν τελικά στη σωτηρία του. Και ενώ όλοι απορούν γιατί δεν έρχεται ο Ιησούς να βοηθήσει και δεν είναι προφανώς μονάχα οι αδελφές, αλλά και όλος ο περίγυρος ο Κύριος φαίνεται να κωφεύει και να αδρανεί.
Ο Λάζαρος:η ασθένεια και ο θάνατος.Η ανάσταση του κάθε ασθενή.
Γνωρίζει όμως τα πάντα. Και εκείνος είναι που πληροφορεί τους μαθητές του ότι ο Λάζαρος πέθανε. Έχει ένα σχέδιο. Το σχέδιο αυτό αφορά στην προκειμένη περίπτωση για το Λάζαρο και την ανάσταση του. Αλλά στην περίπτωση του κάθε ασθενή την ανάσταση των αισθημάτων του, την ανάσταση της ψυχής του, την ανάσταση της σκέψης του, που θα τον βοηθήσουν να αναθεωρήσει ενδεχομένως πράγματα που κάνει στη ζωή του και που έχουν ασήμαντη αξία, βλέποντας με άλλο μάτι τη ζωή, τους ανθρώπους και τις αξίες.
Μου τυχαίνει πολλές φορές βρισκόμενος κοντά στους ασθενείς να ακούσω ότι μια ασθένεια, τους αναθεώρησε ολόκληρη τη σκέψη ολόκληρη τη ζωή τους , είδαν τι είναι σημαντικό και τι είναι ασήμαντο. Είδαν πόσο σπουδαίο είναι να έχουν πρόσωπα αγαπημένα κοντά τους να είναι μεγαλόψυχοι με εκείνους οι οποίοι τους έβλαψαν και να συγχωρήσουν εκείνους από τους οποίους έχουν βλαφτεί.
Αλλάζει ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου με μια ασθένεια αρκεί να μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος το κλειδί που λέγεται ασθένεια για να ανοίξει πόρτες που μέχρι τότε ήταν της κλειστές. Φυσικά και κανείς δεν εύχεται να ασθενήσει. Θα ήταν πολύ εγωιστικό και πολύ αλαζονικό να προκαλώ την ασθένεια γιατί η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές είναι τόσο δυνατή που κινδυνεύει να συνθλίψει τον άνθρωπο.
Η ασθένεια ως μέσο αναθεώρησης από τον άνθρωπο.
Εμείς ως γιατροί, αλλά και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται γύρω από εκείνους τους οποίους προσβάλλει μια ασθένεια, θα πρέπει όχι απλώς να τους βοηθήσουμε στην ίαση, αλλά να τους συμπαρασταθούμε σε όλα τα αισθήματα και τις σκέψεις που προκύπτουν από μια τέτοια δοκιμασία. Η ψυχική ισορροπία και η ψυχολογική συμπαράσταση, ουσιαστική όμως, όχι όπως εκείνων των περίεργων ανθρώπων που βρίσκονταν γύρω από τις αδελφές του Λαζάρου, είναι πολύ σημαντική για την αντιμετώπιση όχι μόνο της ασθένειας, αλλά και κάθε δυσκολίας, η οποία προκύπτει μέσα από αυτήν.
Όταν ο άνθρωπος έχει τους γιατρούς του, τους νοσηλευτές και όλο το σύστημα της υγείας κοντά του με ανθρωπιά και αγάπη να του συμπαρίσταται και να τον βοηθά και όχι να τον απογοητεύει και να τον απελπίζει, όταν έχει το συγγενικό και οικιακό του περιβάλλον, τους φίλους και τους γνωστούς ουσιαστικά κοντά του τότε όχι μόνο αγωνίζεται στην ασθένειά του αλλά στην πραγματικότητα γίνεται καλύτερος άνθρωπος βελτιώνεται και αποκτά στοιχεία τα οποία υπήρχαν μέσα του και τα οποία δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο σπουδαία είναι για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του. Αλλά και οι γύρω του γίνονται καλύτεροι. Αν δεν καταφέρει μια τέτοια δοκιμασία να τους αλλάξει τότε όσα λόγια και αν ακούσουν ή πουν δεν αλλάζει τίποτα στη ζωή τους. Η δοκιμασία του αγαπημένου διδάσκει κι όσους τον αγαπούν.
Και βέβαια μεγάλη παρηγοριά είναι να έχει στη σκέψη του ότι υπάρχει και Κάποιος που τον παρακολουθεί και τον προσέχει, που δακρύζει για τη δοκιμασία του.